In mijn werk zie ik regelmatig dat veel kinderen en jongeren met kenmerken van ADHD of autisme zich niet altijd goed uitdrukken in woorden. En toch communiceren ze wél.

We zijn gewend om communicatie te beoordelen op praten, oogcontact en gesprekken. Maar dat is eigenlijk maar een klein deel. Jongeren laten vaak via gedrag, interesses, herhaling of lichaamstaal zien wat er in hen omgaat. Denk aan eindeloos praten over één onderwerp, wiebelen, stil worden of juist druk gedrag. Dat is geen ‘probleemgedrag’, maar vaak een vorm van communicatie.

Nieuw onderzoek bevestigt dit beeld. Communicatie is veel breder dan taal alleen. Als we alleen letten op wat iemand zegt, missen we een groot deel van wat iemand bedoelt. Voor ouders en begeleiders ligt daar een belangrijke sleutel. Niet alleen jezelf afvragen ”wat gaat er mis?, maar vooral, “wat probeert dit kind mij te laten zien?” Als je anders leert kijken, ontstaat er vaak meer begrip en hierdoor minder strijd. En uiteindelijk is dat waar het om draait; echt contact maken.

Coaching staat vast, maar je zoon kan wel meebepalen hoe het traject eruitziet: wekelijks of om de week, welke doelen centraal staan en wat hij zelf belangrijk vindt. In het eerste gesprek schetsen we daarom altijd:

Wat wil jij dat er verandert? Wat levert dat jóu op?

Denk aan minder ruzies thuis, meer overzicht op school of rust in het hoofd. Zodra je zoon merkt wat coaching hem oplevert, ontstaat er motivatie.

Je zoon voelt het direct als híj “het probleem” is. Daarom werk ik ook met ouders en school:

  • Wat kan er thuis anders zodat hij zich gehoord voelt?
  • Welke kleine aanpassingen kunnen op school helpen (time-outplek, minder prikkels, beter overzicht)?
  • Waar nodig stem ik af met mentor of zorgcoördinator.

Als de omgeving meebeweegt, krijgt je zoon ruimte om zelf verantwoordelijkheid te nemen.

Ben je benieuwd wat coaching voor jouw kind of gezin kan betekenen?

plan een afspraak in